هوش مصنوعی:
شاعر به خدایی سوگند میخورد که زیباییهای طبیعت از صنایع اوست و بیان میکند که زندگی بدون خدمت به معشوق، مانند مرگ برایش ناخوشایند است.
رده سنی:
15+
متن دارای مضامین عرفانی و احساسی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب مخاطبان با درک بالاتر از ادبیات و مفاهیم انتزاعی است.
شمارهٔ ۱۲۱ - در اشتیاق
به خدایی که از صنایع او
روی هر بوستان منقش گشت ۱
که مرا در فراق خدمت تو
زندگانی چو مرگ ناخوش گشت ۲
روی هر بوستان منقش گشت ۱
که مرا در فراق خدمت تو
زندگانی چو مرگ ناخوش گشت ۲
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۲
۴۵۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۲۰ - در تاریخ فوت سلطان سنجر
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۲۲ - مدح زینالدین عبدالله را گوید و حضور میزبان را خواهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
