شمارهٔ ۱۲۲ - مدح زین‌الدین عبدالله را گوید و حضور میزبان را خواهد

ای بزرگی کز آب و خاک چو تو
دست دوران آسمان نسرشت ۱

تخمی از لطف در زمین کمال
چو تو حراث روزگار نکشت ۲

یاد کردی ز انوری به کرم
باز بر پشت روزگار نبشت ۳

غرض او تویی و خدمت تو
نه ملاقات چوب و صحبت خشت ۴

در سرایی که تو نخواهی بود
در و دیوار او چه خوب و چه زشت ۵

به خدایی که کعبه خانهٔ اوست
که بود کعبه بی‌توام چو کنشت ۶

میزبان اول آنگهی خانه
روئیة الله نخست باز بهشت ۷