شمارهٔ ۱۳۱ - صفی‌الدین موفق هیزمی به انوری وعده کرد و حکیم غلام خود را به طلب آن فرستاد چون به وعده وفا نکرد این قطعه در هجو او گفت

صفی‌الدین موفق را چو بینی
بگویش کانوری خدمت همی گفت ۱

همی گفت ای به وقت کودکی راد
همی گفت ای به گاه خواجگی زفت ۲

اگر از من بپرسد کو چه می‌کرد
بگو در وصف تو دری همی سفت ۳

به وصف حجرهٔ پیروزه در بود
که آمد گنبد پیروزه را جفت ۴

به شب گفت اندرو بودم ز نورش
سواد شب ز چشمم ذره ننهفت ۵

غلو می‌کرد کز حسنش زمین را
بهاری تا به روز حشر نشکفت ۶

سحاب از آب چشمش صحن می‌شست
صبا از تاب زلفش فرش می‌رفت ۷

درین بود انوری کامد غلامش
که هیزم نیست چون آتش برآشفت ۸

مرا گفت از چهار انگشت مردم
که بر چارم فلک طنزش زند سفت ۹

به استدعای خرواری دو هیزم
زمستانی چو خر در گل همی خفت ۱۰