هوش مصنوعی:
این شعر از فقر و تنگدستی شاعر سخن میگوید. او در خانهای زندگی میکند که حتی مورچه و مگسی در آن نیست و غذای او تنها هوس است. شاعر به خداوند اشاره میکند که روزیرسان است، اما شرایط زندگی او بسیار سخت و دشوار است.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عمیق و انتزاعی درباره فقر و رنج است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات نیاز به تفسیر و توضیح دارند.
شمارهٔ ۲۸۹ - در تقاضا
ای به اقلیم کبریای تو در
آسمان شحنه آفتاب عسس ۱
چند گویی چه خوردهای به وثاق
تو بدانی اگر نداند کس ۲
چه خورم خون پنج و شش روزان
نپزد مطبخم جز که هوس ۳
به خدایی که مجمل روزی
به تفاصیل او رساند و بس ۴
که زمین و هوای خانهٔ من
نه همی مور بیند و نه مگس ۵
هین که اسباب زندگیم امروز
هیچ معلوم نیست جز که نفس ۶
آسمان شحنه آفتاب عسس ۱
چند گویی چه خوردهای به وثاق
تو بدانی اگر نداند کس ۲
چه خورم خون پنج و شش روزان
نپزد مطبخم جز که هوس ۳
به خدایی که مجمل روزی
به تفاصیل او رساند و بس ۴
که زمین و هوای خانهٔ من
نه همی مور بیند و نه مگس ۵
هین که اسباب زندگیم امروز
هیچ معلوم نیست جز که نفس ۶
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۶
۴۲۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۸ - خواهی که بهین کار جهان کار تو باشد
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۹۰ - در مدیح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
