هوش مصنوعی:
این متن یک شعر عرفانی و معنوی است که در آن شاعر به ستایش خداوند و قدرت بینظیر او میپردازد. او از عظمت آسمان و روزگار سخن میگوید و آرزو میکند که ای کاش از ابتدای آفرینش، بندگان موظف به بوسیدن خاک طوس (نماد خاک پاک و مقدس) میشدند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده در شعر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شمارهٔ ۲۹۰ - در مدیح
ای خداوندی که کمتر بنده در فرمان تو
آسمان ابلق است و روزگار آبنوس ۱
گشته قدرت را سر گردون گردان پایمال
کرده دستت را لب خورشید رخشان دستبوس ۲
خاک طوس از نعل یک ران تو باشد پر هلال
آسمان هر ساعتی گوید که آوخ ای فسوس ۳
کاشکی در ابتدای آفرینش کردگار
بنده را فرموده بودی تا که بوسد خاک طوس ۴
آسمان ابلق است و روزگار آبنوس ۱
گشته قدرت را سر گردون گردان پایمال
کرده دستت را لب خورشید رخشان دستبوس ۲
خاک طوس از نعل یک ران تو باشد پر هلال
آسمان هر ساعتی گوید که آوخ ای فسوس ۳
کاشکی در ابتدای آفرینش کردگار
بنده را فرموده بودی تا که بوسد خاک طوس ۴
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۴
۴۱۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۸۹ - در تقاضا
گوهر بعدی:شماره ۲۹۱ - سر زلفت به جز دست تو حیفست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.