هوش مصنوعی: این متن یک شعر عرفانی و معنوی است که در آن شاعر به ستایش خداوند و قدرت بی‌نظیر او می‌پردازد. او از عظمت آسمان و روزگار سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که ای کاش از ابتدای آفرینش، بندگان موظف به بوسیدن خاک طوس (نماد خاک پاک و مقدس) می‌شدند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده در شعر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شمارهٔ ۲۹۰ - در مدیح

ای خداوندی که کمتر بنده در فرمان تو
آسمان ابلق است و روزگار آبنوس ۱

گشته قدرت را سر گردون گردان پایمال
کرده دستت را لب خورشید رخشان دستبوس ۲

خاک طوس از نعل یک ران تو باشد پر هلال
آسمان هر ساعتی گوید که آوخ ای فسوس ۳

کاشکی در ابتدای آفرینش کردگار
بنده را فرموده بودی تا که بوسد خاک طوس ۴
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۴۱۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۸۹ - در تقاضا
گوهر بعدی:شماره ۲۹۱ - سر زلفت به جز دست تو حیفست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.