هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر کلاسیک فارسی است که در آن شاعر به ستایش فلک و جهان میپردازد و از عظمت و قدرت آن سخن میگوید. همچنین، شاعر به عفو و حلم اشاره کرده و از تجاوز نکردن و عذر خواهی برای بیخردگی و مستی خود سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از واژگان و اصطلاحات قدیمی نیاز به دانش زبانی و فرهنگی بیشتری دارد.
شماره ۳۰۶ - ای فلک پیش قدر تو ناقص
ای فلک پیش قدر تو ناقص
وی جهان پیش دست تو درویش ۱
دولتت را زوال بیگانه
مدتت را خلود آمده خویش ۲
در بزرگی ز روی نسبت و قدر
ذاتت از کل آفرینش بیش ۳
حلم تو زود عفو دیر عتاب
حزم تو پیش بین دوراندیش ۴
دوش در پیش خدمت تو که باد
آسمانش به خدمت آمده پیش ۵
آن تجاوز نکردهام که توان
داشت جایز به هیچ مذهب و کیش ۶
هیچ دانی چگونه خواهم خواست
عذر بیخردگی و مستی خویش ۷
وی جهان پیش دست تو درویش ۱
دولتت را زوال بیگانه
مدتت را خلود آمده خویش ۲
در بزرگی ز روی نسبت و قدر
ذاتت از کل آفرینش بیش ۳
حلم تو زود عفو دیر عتاب
حزم تو پیش بین دوراندیش ۴
دوش در پیش خدمت تو که باد
آسمانش به خدمت آمده پیش ۵
آن تجاوز نکردهام که توان
داشت جایز به هیچ مذهب و کیش ۶
هیچ دانی چگونه خواهم خواست
عذر بیخردگی و مستی خویش ۷
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۷
۳۸۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۳۰۵ - در عذر بدمستی خویش
گوهر بعدی:شمارهٔ ۳۰۷ - در منع توزیع با جمالالدین مسعود گوید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
