هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به بیان نارضایتی از تقدیر و جهان میپردازد. شاعر از ناکامیها و بیعدالتیهای دنیا شکایت دارد و به تدبیرهای نادرست و противоречиهای مانند زنبور (که هم شیریناست و هم نیش دارد) اشاره میکند. همچنین، شاعر از خجالت و پشیمانی خود سخن میگوید و به دنبال عذر و بهانه برای رفتارهای نادرستش میگردد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و پشیمانی ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شمارهٔ ۳۰۵ - در عذر بدمستی خویش
ای فلک با کمال تو ناقص
وی جهان بینوال تو درویش ۱
گم کند راه مصلحت تقدیر
گرنه تدبیر تو بود در پیش ۲
همچو معنی که در بیان باشد
در جهانی و از جهانی بیش ۳
دوش دور از تو ای مدبر عقل
نه به تدبیر عقل دوراندیش ۴
جمع ضدین کرده در زنبور
لطفت از نوش انتقام از نیش ۵
پیشت از گونه گونه بینفسی
که نگون باد نفس کافرکیش ۶
کردهام آنکه یاد آن امروز
میکند جانم از خجالت ریش ۷
هیچ دانی که روی عذری هست
تا بخواهم زنابکاری خویش ۸
وی جهان بینوال تو درویش ۱
گم کند راه مصلحت تقدیر
گرنه تدبیر تو بود در پیش ۲
همچو معنی که در بیان باشد
در جهانی و از جهانی بیش ۳
دوش دور از تو ای مدبر عقل
نه به تدبیر عقل دوراندیش ۴
جمع ضدین کرده در زنبور
لطفت از نوش انتقام از نیش ۵
پیشت از گونه گونه بینفسی
که نگون باد نفس کافرکیش ۶
کردهام آنکه یاد آن امروز
میکند جانم از خجالت ریش ۷
هیچ دانی که روی عذری هست
تا بخواهم زنابکاری خویش ۸
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۸
۴۲۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۳۰۴ - در مذمت شعرا
گوهر بعدی:شماره ۳۰۶ - ای فلک پیش قدر تو ناقص
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
