شمارهٔ ۴۳۱ - در مدح و تهنیت

ای جهان را موسم آزادگی ایام تو
بنده کرده یک جهان آزاد را انعام تو ۱

سرمهٔ چشم ملک گردی و آن از راه تو
حلقهٔ گوش فلک حرفی و آن از نام تو ۲

دست تقدیر آسمان را پی کند گر دور او
گام بردارد نه بر وفق مراد و کام تو ۳

تو جهان کاملی اندر جهان مختصر
هفت اقلیمت که باقی باد، هفت اندام تو ۴

جنبش فیض کرم وارام طوفان نیاز
تا ابد مقصور شد بر جنبش و آرام تو ۵

آز در آب و گل آدم نیامد تا ندید
غایت سیری خوش اندر عطای عام تو ۶

طبل بدخواه تو در زیر گلیم حادثه است
تا فلک زد بی‌نیازی را علم بر بام تو ۷

از تصرف دست بربندد کف بر بحر و کان
آسمان را گر اجازت یابد از پیغام تو ۸

از محمد وز عمر شد کفر باطل دین قوی
لاجرم احیاء آن ایام کرد ایام تو ۹

ای در آن اندازه بزم جان‌فزایت کاندرو
آفتاب و ماه نو زیبد شراب و جام تو ۱۰

وام بودت گوهری بر آسمان مه زاسمان
آن رسانید و شد از وجه دگر در وام تو ۱۱

آسمان از وام تو هرگز برون ناید ازآنک
دارد استظهار دور از دور بی‌انجام تو ۱۲

تا که صبح و شام باشد در قفای روز و شب
در قفای یکدگر بادند صبح و شام تو ۱۳

چشمت از روی کرم بر انوری باد و مباد
کام او را اعتقاد پاک جز در کام تو ۱۴

مکث محسن در جهان بسیار باشد لاجرم
بالغ او طفل تست و پختهٔ او خام تو ۱۵