شمارهٔ ۴۳۴ - قطعهٔ زیر از حکیم شجاعی است که به انوری نوشته است

ای انوری تویی که به فضل و هنر سزند
احرار روزگار و افاضل ترا رهی ۱

بودند در قدیم امیران و شاعران
واکنون شدت مسلم بر شاعران شهی ۲

هستت خبر که هستم دور از تو ناتوان
اشکم چو ناردانه و رخسار چون بهی ۳

مشغول بوده‌ای که نکردی عیادتم
یا خود مرا محل عیادت نمی‌نهی ۴

نی‌نی ز ابلهی است مرا از تو این طمع
خیزد چنین طمع به حقیقت ز ابلهی ۵

با رنج ناتوانی ای دوستان مرا
دل گشت پر ز انده و از صبر شد تهی ۶

گوید طبیب بهتری امروز غم مخور
اینک برفت علت و آغاز شد بهی ۷

غم این غمست و بس که ز من فوت می‌شود
در بزم صدر عالم رسم سه‌شنبهی ۸

آن جنت نعیم اگر در جهان بود
ممکن ظهور جنت ماوی، فتلک هی ۹