شمارهٔ ۴۴۸ - در مدح عصمةالدین

خداوند من عصمةالدین همیشه
بجز ساکن ستر عصمت مبادی ۱

ز غم جاودان باد در خواب خصمت
تو از بخت بیدار اندی که شادی ۲

تویی عالم داد و دین را مدبر
نه بل خود تو هم عالم دین و دادی ۳

ز کل جهان کس نظیری نزادت
از آن روز کز مادر دهر زادی ۴

تو از عصمت صرف و تایید محضی
نه از آتش و آب وز خاک و بادی ۵

سؤالیست من بنده را بشنو از من
به حق بزرگی و حری و رادی ۶

از آن پس که چندین سوابق نبودم
نگویی به چندان کرم چون فتادی ۷

به هر فرصت از بس رعایت که کردی
به هر موسم از بس عطاها که دادی ۸

چه بد خدمتی کردم آخر که اکنون
چو بدخدمتانم به صحرا نهادی ۹

دو هفته است تا خدمتی در عیادت
مزین به چندین هزار اوستادی ۱۰

به ستر رفیعت رسیدست بنگر
که تازان به نیک و به بد لب گشادی ۱۱

چو گردون به بیداد برخاست با من
تو نیز از عنایت فرو ایستادی ۱۲

نشاید فراموش کردن کسی را
که در هر دعا و ثنایش به یادی ۱۳

چه گر در دعا قافیه دال گردد
چو لفظ مبادی مثل یا منادی ۱۴

به یک قافیه سند عیبی نباشد
نگویم که ناید ز من سند بادی ۱۵

معادی مبادت وگر چاره نبود
مبادی تو هرگز به کام معادی ۱۶