هوش مصنوعی:
شاعر از ناامیدی و ترس از آینده میگوید، چرا که امیدهایش بر باد رفته و از روزگار خود شادی ندیده است. او از این میترسد که روزگارش به پایان برسد و نتواند از آن دادخواهی کند.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق و انتزاعی مانند ناامیدی، ترس از آینده و پرسشهای فلسفی دربارهٔ زمان و روزگار، برای درک و ارتباط نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
رباعی ۱۰۳ - دادم به امید روزگاری بر باد
دادم به امید روزگاری بر باد
نابوده ز روزگار خود روزی شاد ۱
زان میترسم که روزگارم نبود
چونان که ز روزگار بستانم داد ۲
نابوده ز روزگار خود روزی شاد ۱
زان میترسم که روزگارم نبود
چونان که ز روزگار بستانم داد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۶۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۰۲ - از چرخ که کامی به مرادم ننهاد
گوهر بعدی:رباعی ۱۰۴ - جوهر که ز ایزدش همی نامد یاد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
