هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از روزی یاد میکند که با فروتنی به خدمت پرداخت و هیچ سعادتی را بالاتر از آن ندانست، اما امروز که رنگ و رونق گذشته را نمیبیند، ناامید شده و به خانه بازگشته است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، موضوع ناامیدی و اندوه نیاز به بلوغ فکری برای درک مناسب دارد.
رباعی ۲۰۴ - آن روز که بنده خاک خدمت بوسید
آن روز که بنده خاک خدمت بوسید
بر خدمت تو هیچ سعادت نگزید ۱
وامروز چو رنگ و رونق خویش ندید
ابرام به خانه برد و امید برید ۲
بر خدمت تو هیچ سعادت نگزید ۱
وامروز چو رنگ و رونق خویش ندید
ابرام به خانه برد و امید برید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۲۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۰۳ - یک شب مه گردون به رخت مینگرید
گوهر بعدی:رباعی ۲۰۵ - بیداد فلک پردهٔ رازم بدرید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
