رباعی ۲۸۵ - دردا که فرو شد لب شادی را غم

دردا که فرو شد لب شادی را غم
پر گشت و نگون گشت پیمانهٔ غم ۱

دشواری بیش گشت و آسانی کم
واین ماند ز عالم که دریغا عالم ۲