رباعی ۵۴۲ - اول که رخم زرد و دلم پرخون بود

اول که رخم زرد و دلم پرخون بود
هم خرقه و همراه دلم مجنون بود ۱

آن صورت و آن قاعده تا اکنون بود
کاری آمد که آن همه مادون بود ۲