هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر به قاصد جان خود خطاب میکند و بیان میکند که بدون او، جهان ارزشی ندارد و همه چیز بیمعناست. او تأکید میکند که تنها وجود قاصد است که به جهان معنا میبخشد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۷۴۹ - ای قاصد جان من به جان میارزی
ای قاصد جان من به جان میارزی
جان خود چه بود هر دو جهان میارزی ۱
این عالم کهنه آن ندارد بیتو
آن از تو ذلب کنم که آن میارزی ۲
جان خود چه بود هر دو جهان میارزی ۱
این عالم کهنه آن ندارد بیتو
آن از تو ذلب کنم که آن میارزی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۳۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۷۴۸ - ای عشق تو عین عالم حیرانی
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۵۰ - ای کاش که من بدانمی کیستمی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
