رباعی ۱۹۱۱ - گاه از غم او دست ز جان می‌شوئی

گاه از غم او دست ز جان می‌شوئی
گه قصهٔ آ، به درد دل می‌گوئی ۱

سرگشته چرا گرد جهان می‌پوئی
کو از تو برون نیست کرا می‌جویی ۲