هوش مصنوعی:
متن بیانگر این است که اگر به کسی محبت کنی، باید به اندازهای باشد که شایستهاش است. همچنین اشاره میکند که بیچاره کسی است که تو به یادش میآوری و سپس از او انتظار داری که به یادت باشد. شاعر با طعنه میگوید که میداند چگونه او را به یاد میآوری.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم اخلاقی و عاطفی است که ممکن است برای کودکان کمسن قابل درک نباشد. همچنین، طنز و کنایههای موجود در متن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۹۱۷ - گر داد کنی درخور خود داد کنی
گر داد کنی درخور خود داد کنی
بیچاره کسی را که تواش یاد کنی ۱
گفتی تو که بسیار بیادت کردم
من میدانم که چون مرا یاد کنی ۲
بیچاره کسی را که تواش یاد کنی ۱
گفتی تو که بسیار بیادت کردم
من میدانم که چون مرا یاد کنی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۵۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۹۱۶ - گر خوب نیم خوب پرستم باری
گوهر بعدی:رباعی ۱۹۱۸ - گر درد دلم به نقش پیدا بودی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
