هوش مصنوعی:
این متن بیانگر درد و غم درونی است که اگر قابل نمایش بود، هر ذرهاش سیاهروی میشد و اگر راهی به سوی گوهر وجود انسان داشت، هر قطرهاش مانند دریا میجوشید.
رده سنی:
15+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است برای آنها جذابیت نداشته باشد.
رباعی ۱۹۱۸ - گر درد دلم به نقش پیدا بودی
گر درد دلم به نقش پیدا بودی
هر ذره ز غم سیاه سیما بودی ۱
ور راه به سوی گوهر ما بودی
هر قطره ز جوش همچو دریا بودی ۲
هر ذره ز غم سیاه سیما بودی ۱
ور راه به سوی گوهر ما بودی
هر قطره ز جوش همچو دریا بودی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۹۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۹۱۷ - گر داد کنی درخور خود داد کنی
گوهر بعدی:رباعی ۱۹۱۹ - گر سوزش سینه را به کس میداری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
