(۷) حکایت لیث بوسنجه

برون شد لیث بوسنجه به بازار
قفائی خورد از ترکی ستمگار ۱

یکی گفتش که ای ترک این قفا چیست
مگر تو خود نمی‌دانی که اوکیست ۲

فلانست او چو خورشیدی همه نور
که وصلش پیش سلطان خوشتر از سور ۳

شنیده بود ترک آوازهٔ او
چو آگه شد ازان اندازهٔ او ۴

پشیمان گشت و چون صاحب گناهان
به پیش پیر آمد عذر خواهان ۵

که پشتم از گناه خویش بشکست
ندانستم غلط کردم بدم مست ۶

جوابش داد آن پیر دلفگار
که فارغ باش ای سرهنگ ازین کار ۷

که گر این از تو بینم جز سقط نیست
ولی ز آنجا که رفت آنجا غلط نیست ۸

ز خضرت بین همه چیزی ولیکن
مشو از بندگی یک لحظه ساکن ۹

نمی‌دانی که مردودی تو یانی
ز حکم رفته مسعودی تو یانی ۱۰

ولی دانی که تا جان برقرارست
ترا بر امر رفتن عین کارست ۱۱

تو این می‌دانی و آن می‌ندانی
یقین نتوان فکندن بر گمانی ۱۲

خداوندی کبیرست و کریمست
ترا با بندگی کاریست پیوست ۱۳