(۱۸) حکایت بهلول

یکی می‌رفت در بغداد بر رخش
تو گفتی بود در دعوی جهان بخش ۱

پس و پیشش بسی سرهنگ می‌شد
بمردم بر ازو ره تنگ می‌شد ۲

ز هر سوئی خروش طَرِّقوا بود
که بردابرِدِ او از چارسو بود ۳

مگر بهلول مشتی خاک برداشت
بشد وان خفیه‌اش پیش نظر داشت ۴

که چندین کبر از خاکی روا نیست
که گر فرعون شد خواجه خدا نیست ۵

بدین ترتیب رَو تا اهلِ بازار
همه بنهاده دام از بهرِ مردار ۶

چو مطلوب کسی مردار باشد
کجا با سرِّ قدسش کار باشد ۷