(۵) حکایت آن جوان که زن صاحب جمال خواست و بمرد

جوانی را زنی دادند چون ماه
که عقل کس نبود از وصفش آگاه ۱

جمالش آیة دلخستگان بود
لبش جان داروی لب بستگان بود ۲

قضا را آن عروس همچو مَه مُرد
نبودش علّتی در درد زه مُرد ۳

چو القصّه بخاکش کرد شویش
بگِل بنهفت آن خورشید رویش ۴

یکی شیشه گلابش بود آنگاه
که شسته بود روزی پای آن ماه ۵

بدان شیشه سر آن گورگل کرد
ولی با اشک خونین معتدل کرد ۶

چرا شد پای بند آن دلارام
که باید شست دست از وی بناکام ۷

چرا اندر عروسی شست پایش
چو دست از وی بشستن بود رایش ۸

چگویم از تو و از خود، دریغا
دریغا از شد و آمد دریغا ۹