(۳) حکایت آن بیننده که از احوال مردگان خبر می‬داد

یکی بینندهٔ معروف بودی
که ارواحش همه مکشوف بودی ۱

دمی گر بر سر گوری رسیدی
در آن گور آنچه می‌رفتی بدیدی ۲

بزرگی امتحانی کرد خردش
بخاک عمر خیّام بردش ۳

بدو گفتا چه می‌بینی درین خاک
مرا آگه کن ای بینندهٔ پاک ۴

جوابش داد آن مرد گرامی
که این مردیست اندر ناتمامی ۵

بدان درگه که روی آورده بودست
مگر دعویِ دانش کرده بودست ۶

کنون چون گشت جهل خود عیانش
عَرَق می‌ریزد ازتشویر جانش ۷

میان خجلت و تشویر ماندست
وزان تحصیل در تقصیر ماندست ۸

بر آن دَر حلقه چون هفت آسمان زد
ز دانش لاف آنجا کی توان زد ۹

چو نه انجام پیداست و نه آغاز
نیابد کس سر و پای جهان باز ۱۰

فلک گوئیست و گر عمری شتابی
چو گویش پای و سر هرگز نیابی ۱۱

که داند تا درین وادیِ مُنکَر
چگونه می‌روم از پای تا سر ۱۲

سراپای جهان صد باره گشتم
ندیدم چارهٔ بیچاره گشتم ۱۳

سراپای جهان درد و دریغست
که گر وقتیت هست آن نیز تیغست ۱۴

مرا این چرخ چون صندوقِ ساعت
ز بازیچه رها نکند بطاعت ۱۵