(۱۱) مناجات ابراهیم ادهم

به پیش کعبه ابراهیم ادهم
بحق می‌گفت کای دارای عالم ۱

مرا معصوم خواه و بی گنه دار
گناهی کان رود زانم نگه دار ۲

یکی هاتف خطابش کرد آنگاه
که این عصمت که می‌خواهی تو در راه ۳

همین بودست از من خلق را خواست
اگر کار تو و ایشان کنم راست ۴

که تا جمله بهم معصوم مانید
همه از رحمتم محروم مانید ۵

هزاران بحرِ رحمت بی قیاسست
ولیکن بنده را جای هراسست ۶

ندارم از جهان جز بیمِ جان من
ز درد او زبان ترجمان من ۷

چو من از عمر بهبودی ندیدم
زیان دیدم ولی سودی ندیدم ۸

بمُردن راضیم زین زندگانی
اگر بازم رهانی می‌توانی ۹

ز سر تا پای من جای نظر نیست
که بروی هر زمان زخمی دگر نیست ۱۰