الحکایه والتمثیل

بر آن پیر زن شد مرد مهجور
که برگو سرگذشتی گفت هین دور ۱

سرکس می‌ندارم این زمان من
که سرگم کرده‌اند این ریسمان من ۲

ببین چندین طلب کار دگرگون
زفان ببریده و سر داده بیرون ۳

چه گویم چون زفان این ندارم
دلم خون گشت جان این ندارم ۴

فلک گرچه بسی بربوک بشتافت
لباس سوک یافت از درد نایافت ۵

چه گر کوه این حقیقت را کمر بست
بریخت آخر که بادش بود در دست ۶

چو دریا هرک زینجا قطرهٔ برد
ز رنج تشنگی هم خشک لب مرد ۷

اگر خورشید گویم با رخی زرد
شود در کوش هر شب هم بدین درد ۸

اگر ماهست می‌بینی که هر ماه
سپر بندازد از حیرت درین راه ۹

زمین خود خاک بر سر دارد از غم
فلک سرگشته در افسوس و ماتم ۱۰

دهان آلوده عرش و در شکم هیچ
گرفته لوح لوح از سر قلم هیچ ۱۱