غزل ۷۵۶ - علتی باشد که آن اندر بهاران بد شود

عِلَّتی باشد که آن اَنْدَر بهاران بَد شود
گَر زمستانْ بَد بُوَد اَنْدَر بهاران صد شود ۱

بر بهارِ جانْ فَزا زِنهار تو جُرمی مَنِه
عِلَّتِ ناصورِ تو گَر زان که گُرگ و دَد شود ۲

هر درخت و باغ را داده بهاران بَخششی
هر درختِ تَلْخ و شیرین آنچه می‌اَرْزَد شود ۳

ای برادر از رَهی این یک سُخَن را گوش دار
هر نَباتی این نَیَرزَد آن که چون سَر زد شود ۴

از هزاران آبِ شَهوت ناگهان آبی بُوَد
کَزْ خَمیرشْ صورتِ حُسن و جَمال و خَد شود ۵

وان گَهْ آن حُسن و جَمالان خَرج گردد صد هزار
تا یکی را خود از آن­ها دولتی باشد شود ۶

نیک بَختانْ در جهان بسیار آیند و رَوَند
لیک بر دَرگاهِ شَمسُ الدّین نباید رَد شود ۷

هر کِه او یک سَجده کَردَش گَر چه کَردَش از نِفاق
در دو عالَمْ عاقِبَت او خاصهٔ ایزَد شود ۸

از جَفاها یادْ ماوَر ای حَریفِ باوَفا
زان که یادِ آن جَفاها در رَهِ تو سَد شود ۹