غزل ۷۹۸ - ننگ عالم شدن از بهر تو ننگی نبود

نَنگِ عالم شُدن از بَهرِ تو نَنگی نَبُود
با دلِ مُرده دلانْ حاجَتِ جنگی نَبُوَد ۱

عشقْ شیرینیِ جان است و همه چاشْنی است
چاشْنی و مَزه را صورت و رنگی نَبُوَد ۲

عشقْ شاخی­ست زِ دریا که دَرآیَد در دل
جایِ دریا و گُهَر سینهٔ تنگی نَبُوَد ۳

ساحِلِ نَفْس رَها کُن به تَکِ دریا رو
کَنْدَرین بَحْر تو را خوفِ نَهنگی نَبُوَد ۴

صورتِ هر دو جهانْ جُمله زِ آیینهٔ عشق
بِنِمایَد چو که بر آیِنِه زَنگی نَبُوَد ۵

کارِ روبَهْ نَبُوَد عشقْ که هر روبَهْ را
حَملهٔ شیرِ نر و کِبْرِ پَلَنگی نَبُوَد ۶