هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از عشق به عنوان بیابانی بیکران یاد میکند که هر گام در آن، ارزشی بیش از صد جهان دارد. عمری در این بیابان سرگردان بوده و در نهایت درمییابد که خودِ عشق، همان بیابان است که با او همراه شده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۶۳ - چون بادیهٔ عشق، مرا پیش آمد
چون بادیهٔ عشق، مرا پیش آمد
هر گامم ازو ز صد جهان بیش آمد ۱
دل رفت و درین بادیه تک زد عمری
خود بادیه او بود چو با خویش آمد ۲
هر گامم ازو ز صد جهان بیش آمد ۱
دل رفت و درین بادیه تک زد عمری
خود بادیه او بود چو با خویش آمد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۵۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۲ - آرام ز جانِ حاضرم میبینم
گوهر بعدی:شماره ۶۴ - آن دم که چو بحر کل شود ذات مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
