شماره ۱ - صد دریا نوش کرده اندر عجبیم شماره ۲ - این سودایی که میدواند ما را شماره ۳ - زین بحر که در سینهٔ ما پیدا گشت شماره ۴ - دل گفت که ما چو قطرهای مسکینیم شماره ۵ - تا چشم دلم به نور حق بینا گشت شماره ۶ - هر دم که دلم به فکر در کار آید شماره ۷ - در قعرِ دلِ خود سفرم میباید شماره ۸ - عمری به امید در طلب بنشستیم شماره ۹ - آن قطره که آب جمله از دریا خورد شماره ۱۰ - هر گه که دلم ز پرده پیدا آید شماره ۱۱ - در عالمِ پُر علم سفر خواهم کرد شماره ۱۲ - از بس که دلم در بُنِ این قلزم گشت شماره ۱۳ - بستیم میان و خون دل بگشادیم شماره ۱۴ - زان روز که ما به زندگانی مُردیم شماره ۱۵ - روزی که به دریای فنا در تازم شماره ۱۶ - صعب است به ذرّهای نگاهی کردن شماره ۱۷ - تا عقل من از عقیله آزادی یافت شماره ۱۸ - در عشق دل من چو پریشانی گشت شماره ۱۹ - عمری به طلب در همه راهی گشتیم شماره ۲۰ - روزی دو سه خانه در عدم باید داشت شماره ۲۱ - ما روی ز هر دو کون برتافتهایم شماره ۲۲ - زان روز که آفتاب حضرت دیدیم شماره ۲۳ - از فوق، ورای آسمان بودم من شماره ۲۴ - چون من نه منم چه جان و تن باشم و بس شماره ۲۵ - عمرم دایم ز روز و شب بیرون است شماره ۲۶ - با هستی و نیستیم بیگانگیست شماره ۲۷ - المنة للّه که نیم هر نفسی شماره ۲۸ - تا شاگردم به قطع استادترم شماره ۲۹ - چیزی است عجب در دل و جانم که مپرس شماره ۳۰ - ما جوهر پاک خویش بشناختهایم شماره ۳۱ - امروز چو من شفیته و مجنون کیست شماره ۳۲ - مرغ دل من ز بس که پرواز آورد شماره ۳۳ - ما را نه به شهر و نه به منزل کاری است شماره ۳۴ - مستم ز می عشق و خراب افتاده شماره ۳۵ - زین راز که در سینهٔ ما میگردد شماره ۳۶ - چون مرغِ دلم زین قفسِ تنگ برفت شماره ۳۷ - هر روز ز چرخ بیش میخواهم گشت شماره ۳۸ - زین پیش دم از سر جنون میزدهام شماره ۳۹ - من بیخبر از جان و تنم، اینت عجب! شماره ۴۰ - چون سنگ وجود لعل شد کانم را شماره ۴۱ - چون وصل، غمم بر غمِ هجران بفزود شماره ۴۲ - تا چند ز اندیشه به جان خواهم گشت شماره ۴۳ - هرگاه که در پردهٔ راز آیم من شماره ۴۴ - چندان که ز عالم پس و پیشش دیدم شماره ۴۵ - خواهی که ببینی تو به پیدایی راز شماره ۴۶ - اینجا شکرم مگس فرو میگیرد شماره ۴۷ - هر روز حجاب بیقراران بیش است شماره ۴۸ - دایم ز طلب کردن خود در عجبم شماره ۴۹ - زان روز که دل پردهٔ این راز شناخت شماره ۵۰ - در عشق مرا عقل شد و رای نماند شماره ۵۱ - چون بحر وجود روی بنمود مرا شماره ۵۲ - هر جان که چو جان من گرفتار آید شماره ۵۳ - در قلزمِ توحید دو عالم کم گیر شماره ۵۴ - ماییم بدین پردهٔ بیرونی در شماره ۵۵ - در وادی عشق بیقراری است مرا شماره ۵۶ - آنجا که منم هیچکس آنجا نرسد شماره ۵۷ - صد مرحله زان سوی خرد خواهم شد شماره ۵۸ - کس را دیدی ز خود نفور افتاده شماره ۵۹ - عمری دل من غرقهٔ خون آمده بود شماره ۶۰ - زآنروز که دل نه شادی و نه غم دید شماره ۶۱ - نه سوختگی شناسم و نه خامی شماره ۶۲ - آرام ز جانِ حاضرم میبینم شماره ۶۳ - چون بادیهٔ عشق، مرا پیش آمد شماره ۶۴ - آن دم که چو بحر کل شود ذات مرا شماره ۶۵ - یک قطرهٔ بحرم من و یک قطره نیم شماره ۶۶ - زان گشت دلم خراب از هر ذرّه شماره ۶۷ - هر یک ز دگر یک نگران میبینم شماره ۶۸ - در عشق نه پیدا و نه پنهانم من شماره ۶۹ - در عشق وجود و عدمم یک سان است شماره ۷۰ - در عالم عشق محو و ناچیز شدیم شماره ۷۱ - ای بس که چه دشوار و چه آسان مُردیم شماره ۷۲ - در واقعهای سخت عجب افتادم شماره ۷۳ - آن وقت که گفتمی که ناشاد منم شماره ۷۴ - تن، سایهٔ جان رنج پروردهٔ ماست شماره ۷۵ - آن مرغ عجب در آشیان کی گنجد شماره ۷۶ - آن راز که پیوسته از آن میپرسم شماره ۷۷ - دل سوختهٔ جمال او میبینم شماره ۷۸ - ما مذهبِ عشقِ روی آن مه داریم شماره ۷۹ - پیوسته حریفِ جان فزایم باید شماره ۸۰ - بر خاک بسی نشستم از غمناکی شماره ۸۱ - میآیم و بس چون خجلی میآیم شماره ۸۲ - چون چهرهٔ خورشید وَشَش روشن تافت شماره ۸۳ - در محو دلم ز خویشتن مانَد باز شماره ۸۴ - از عشق تو آمدم به جان چتوان کرد شماره ۸۵ - گه عشق تو در میان جان دارم من شماره ۸۶ - چون نیست زمانی سر خویشم بی تو شماره ۸۷ - چون دوست به دست روح، پیغامم داد شماره ۸۸ - پیوسته دلم شیفتهٔ آن راز است شماره ۸۹ - نقدی که مراست قیمتش هست بسی شماره ۹۰ - ای آن که درین حبس جهان ماندهای شماره ۹۱ - گاهی بیخود، بی سر و بی پا برویم شماره ۹۲ - هر سر زدهای ز سرِّ ما آگه نیست شماره ۹۳ - چندین که روی و نیک یا بد بینی شماره ۹۴ - مردان می معرفت به اقبال کشند