غزل ۹۲۰ - کسی که عاشق آن رونق چمن باشد

کسی که عاشقِ آن رونَقِ چَمَن باشد
عَجَب مَدار که در بی‌دلی چو من باشد ۱

حَدیثِ صبر مَگویید صبر را رَهْ نیست
در آن دلی که بِدان یارْ مُمْتَحَن باشد ۲

چو عشقْ سِلسِله خویش را بِجُنبانَد
جُنونِ عقلِ فَلاطون و بوالْحَسَن باشد ۳

به جانِ عشق که جانی زِ عشقْ جان نَبَرَد
وَگَر دَرونه صد بُرج و صد بَدَن باشد ۴

اگر چو شیر شَوی عشقْ شیرگیرِ قَوی‌ست
وَگَر چو پیلْ شوی عشقْ کَرگَدن باشد ۵

وَگَر به قَعْرِ چَهی دَررَوی برایِ گُریز
چو دَلْو گَردن ازو بسته رَسَن باشد ۶

وَگَر چو موی شَوی مویْ می‌شِکافَد عشق
وَگَر کَباب شَوی عشقْ بابزَن باشد ۷

اَمانِ عالَمْ عشق است و مَعْدِلَت هم ازوست
وَگَر چه راه زنِ عقلِ مَرد و زن باشد ۸

خَموش کُن که سُخَن را وَطَن دِمشقِ دل است
مَگو غریب وِرا کِش چُنین وَطَن باشد ۹