غزل ۹۳۴ - میان باغ گل سرخ های و هو دارد

میانِ باغْ گُلِ سُرخْ های و هو دارد
که بو کنید دَهان مرا چه بو دارد ۱

به باغْ خود همه مَستَند لیک نی چون گُل
که هر یکی به قَدَح خورْد و او سَبو دارد ۲

چو سالْ سالِ نَشاط است و روزْ روزِ طَرَب
خُنُک مرا و کسی را که عیشْ خو دارد ۳

چرا مُقیم نباشد چو ما به مَجْلِسِ گُل
کسی که ساقیِ باقیِّ ماه رو دارد؟ ۴

هزار جانِ مُقدَّس فِدایِ آن جانی
که او به مَجْلِسِ ما اَمرِ اِشْرَبوا دارد ۵

سؤال کردم گُل را که بر کِه می‌خندی؟
جواب داد بر آن زشتْ کو دو شو دارد ۶

هزار بار خَزان کرد نوبَهارْ تو را
چه عشق دارد با ما چه جُست و جو دارد ۷

پیاله‌یی به من آوَرْد گل که باده خوری؟
خورَم چرا نخورَم؟ بَنده هم گِلو دارد ۸

چه حاجَت است گِلو باده خدایی را؟
که ذَرّه ذَرّه همه نُقْل و میْ ازو دارد ۹

عَجَب که خار چه بَدمَست و تیز و روتُرُش است
زِ رَشکِ آن که گُل و لاله صد عَدو دارد ۱۰

به طورِ موسیٰ بِنْگَر که از شَرابِ گِزاف
دَهان ندارد و اِشْکَمْ چهارسو دارد ۱۱

به مَستیانِ درختانْ نِگَر به فَصلِ بهار
شِکوفه کرده که در شُربِ میْ غُلو دارد ۱۲