هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها از درد فراق و سوختن دل در غیبت معشوق میگوید و احساس شرم و ذلت خود را بیان میکند. او خود را به شمعی تشبیه میکند که در آتش عشق میسوزد و آب میشود.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و استعارههای شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، پرداختن به موضوعاتی مانند درد فراق و سوختن عاشقانه نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۹ - آن دل که چو موم نرمم آمدبی تو
آن دل که چو موم نرمم آمدبی تو
از بس که بسوخت شرمم آمد بی تو ۱
تادیدهام از دور تُرا شمع توام
زان در دهن آب گرمم آمد بی تو ۲
از بس که بسوخت شرمم آمد بی تو ۱
تادیدهام از دور تُرا شمع توام
زان در دهن آب گرمم آمد بی تو ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۱۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸ - ای کاش هزار موی بشکافتمی
گوهر بعدی:شماره ۲۰ - در راه غمِ تو جسم و جوهر بنماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.