هوش مصنوعی:
در این متن، شمع به عنوان نماد نور و گرما توصیف شده است که پروانههای بسیاری را به سوی خود جذب کرده و میسوزاند. شاعر از شمع میپرسد که این گرمای شدید را از کجا آورده است و تأکید میکند که هیچکس گرمدماغتر از او ندیده است.
رده سنی:
12+
متن دارای مفاهیم نمادین و عرفانی است که ممکن است برای کودکان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند 'گرمدماغی' نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک عمیقتر معانی دارد.
شماره ۱۱۰ - ای شمعِ جهان فروز! در هر نفسی
ای شمعِ جهان فروز! در هر نفسی
از پرتو تو بسوخت پروانه بسی ۱
این گرمْ دماغی از کجا آوردی
کس گرمْ دماغ تر ندید از تو کسی ۲
از پرتو تو بسوخت پروانه بسی ۱
این گرمْ دماغی از کجا آوردی
کس گرمْ دماغ تر ندید از تو کسی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۶۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۹ - ای شمع! کسی که چون تو آغشته بود
گوهر بعدی:شماره ۱۱۱ - ای آتشِ شمع بر تنِ لاغرِ او
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
