در بیان آن که از دو کس احتراز می‬باید کرد

ازدو کس پرهیز کن ای هوشیار
تا نه‌بینی نکبتی در روزگار ۱

اول از دشمن که او استیزه روست
انگهی از صحبت نادان دوست ۲

خویش را از نود دشمن دور دار
یار نادان را زخود مهجور دار ۳

ای پسر کم گوی با مردم درشت
ور بگویی از تو گردانند پشت ۴

بهترین خلق می‌دانی کراست
آنکه داد انصاف و انصافش نخواست ۵

چون حدیث خوب گویی با فقیر
به بود ز آتش که پوشانی حریر ۶

خشم خوردن پیشهٔ هر سرورست
تلخ باشد از شکر شیرین ترست ۷

هر که با مردم نسازد درجهان
زندگانی تلخ دارد بی گمان ۸

آنکه شوخست و ندارد شرم نیز
دان که ناپاک زاده است ای عزیز ۹

از ملامت تا بمانی در امان
باش دایم همنشین صالحان ۱۰