غزل ۱۶۹ - چون توان بود در آنجای که آسایش نیست

چون توان بود در آنجای که آسایش نیست
یا بگنجید بسوفار که گنجایش نیست ۱

چه دهی دل بسرائی که دل از وی بکند
یا نهی رخت بدان خانه که آسایش نیست ۲

هر که او عاقبت اندیش بود دل ننهد
در مقامی که بقا را ره گنجایش نیست ۳

نعمت دینی دون هیچ نگیرد دستت
بعبث دست میالا که جز آلایش نیست ۴

مال و جاهی که بر آن روز بروز افزائی
کاهش جان بود آن مایهٔ افزایش نیست ۵

خویشتن را بفسون و حیل آراسته است
نخری عشوهٔ دنیا که جز آرایش نیست ۶

هر که را زینت این زال دل از جا ببرد
خون رود از نظر و فرصت پالایش نیست ۷

دست مشاطه نیارد رخ دنیا آراست
زال بد منظر دون قابل آرایش نیست ۸

هست زندان خردمند و بهشت نادان
نزد ارباب بصر قابل آسایش نیست ۹

هر چه در دین کندت سود بجا آور زود
ور زیانست بمان حاجت فرمایش نیست ۱۰

طاعت حق کن و بگذر ز شمار طاعت
ره مپیما و برو فرصت پیمایش نیست ۱۱

منشین شاد و مجو خاطر جمع و دل خوش
فیض ازین مرحله کاین منزل آسایش نیست ۱۲