غزل ۲۱۱ - خطیب عشق ندا کرد با زبان فصیح

خطیب عشق ندا کرد با زبان فصیح
که خلق جمله مریضند و عاشق است صحیح ۱

زبان گشاد دگر بار بر سر منبر
که اهل عشق جوادند و اهل زهد شحیح ۲

دگرچه خوش نگین گفت خلق بی نمکند
مگر سری که زشور محبت است ملیح ۳

شجاع نیست مگر عاشقی که جان بخشد
شود صحیح که گردد بتیغ عشق جریح ۴

بسروری رسد آخر زپافتاده عشق
شود رفیع که افتد ز راه دوست طریح ۵

یمدح عاشق و معشوق و عشق در قرآن
یحبهم و یحبونه کند تصریح ۶

ذلیل دوست بود عاشق و عزیز عدو
اذله و اعزّه بفیض گفت صریح ۷