غزل ۲۶۳ - آمد شبی خیالش در صدر سینه جا کرد

آمد شبی خیالش در صدر سینه جا کرد
در مسجد خرابی بتخانه‌ای بنا کرد ۱

از دل ببرد صبر و از جان گرفت آرام
از سر ربود هوش و در سینه کارها کرد ۲

حرفی ز عشقم آموخت ز آن آتشی بر افروخت
کز پای تا سرم سوخت بس شور و فتنها کرد ۳

هم زهد کرد غارت هم رندی و بصارت
با دین و دل چها کرد با خشک و تر چها کرد ۴

گفتی ترحمی کن بر جان ناتوانم
گفتا که عشق هرگز بخشید یارها کرد ۵

من شیر مست عشق در بیشهٔ فتاده
کی تر ز خشک یا تریا هرّ زبّر جدا کرد ۶

با آن عصای موسیم آن دم که اژدها شد
فرعون و قصر او را یک لحظه ز ابتدا کرد ۷

طوفان نوح دیدی چون شست نقش کفار
زان آب عشق بگذشت اغیار را فنا کرد ۸

فیض ار تو مرد عشقی از دل بر آرهوئی
هوئی که چون بر آری جانرا توان فدا کرد ۹