غزل ۵۹۲ - غم عشقت بحلاوت خورم و دلشادم

غم عشقت بحلاوت خورم و دلشادم
این عبادت بارادت کنم و آزادم ۱

دم بدم صورت خوبت بنظر می‌آرم
تا خیال خودی و خود برود از یادم ۲

هر خیال تو مرا عید نو و نوروزیست
شادئی دم بدم آید بمبارکبادم ۳

عید نوروز من آنست که بینم رویت
عید قربان که لقای تو کند بنیادم ۴

بخیال تو بود زندهٔ جاوید دلم
گر خیال تو نباشد گرهی بر بادم ۵

گر نخواهی تو زمن هیچ نیاید کاری
ور بود خواهش تو در همه کار استادم ۶

میزنم تیشهٔ عشقت بسر هستی خویش
در حقیقت که تو شیرینی و من فرهادم ۷

گر ببازم سر خود در قدمت بهر چه‌ام
کرد استاد ازل بهر همین بنیادم ۸

بهر جان باختن از جان جهان آمده‌ام
بهر قربان شدن از مادر فطرت زادم ۹

میگسستم ز بقا تا بلقا پیوندم
بهر برخواستن ازواج بقا افتادم ۱۰

فیض ترسد که غم عشق کند ویرانش
می‌نداند که ز ویرانی عشق آبادم ۱۱

این جواب غزل حافظ شیراز که گفت
بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم ۱۲