غزل ۶۰۴ - همه عمر بر ره تو رخ خود بخاک سودم

همه عمر بر ره تو رخ خود بخاک سودم
بکمینگه وصالت همه انتظار بودم ۱

بفغان گهی و گاهی بطرب ترانه کردم
که مگر تو رحم آری همه نغمهٔ سرودم ۲

بخیال من که هر دم بره تو میدهم جان
بگمان تو که هرگز بتو آشنا نبودم ۳

دل و جان و دین و دنیا خرد و صلاح و تقوی
بره تو رفته رفته همه رفت هر چه بودم ۴

چکنم دلم نخواهد ز جهان به جز تو یاری
بیکان یکان نشستم همه را بیازمودم ۵

نرود ز آینه دل سبحات عکس رویت
که بصیقل جمالت دل تیره را زدودم ۶

چو حدیث جانفزایت نشنید گوش جانم
چو تو دلبری ندیدم همه را بخود نمودم ۷

شب فرقت تو آمد بدلم هزار عقده
بتو چشم چون گشودم همه عقدها گشودم ۸

دل فیض بیخودانه بهوای تست در رقص
که تو شمع و من بگرد سر تو مثال دودم ۹