غزل ۶۹۵ - ای دل بیا که بر در میخانه جا کنیم

ای دل بیا که بر در میخانه جا کنیم
وان مستی که فوت شد از ما قضا کنیم ۱

تا کی ز زهد خشک گرانان صومعه
خود را سبک کنیم و دل از قصه وا کنیم ۲

چندی میان اهل صفا صاف می‌کشیم
خود را بطور صاف کشان آشنا کنیم ۳

گر صاف می بما ندهند اهل میکده
ما درد خود بدُردی ساغر دوا کنیم ۴

ساقی بیار می که بدل غصه شد گره
شاید بمی ز دل گره غصه وا کنیم ۵

بیخود شویم یکنفس از جام وصل دوست
تا دردهای خویش یکایک دوا کنیم ۶

درهم دریم پردهٔ ناموس و ننگ را
زین طاعت ریائی خود را رها کنیم ۷

ناموس و ننگ را بمی ارغوان دهیم
در دست عشق توبه ز زهد ریا کنیم ۸

فیض از شراب عشق اگر جرعهٔ‌ گشیم
در راه دوست هم دل و هم جان فدا کنیم ۹