غزل ۱۲۹۷ - مدارم یک زمان از کار فارغ

مَدارَم یک زمان از کارْ فارغ
که گردد آدمی غَم خوارْ فارغ ۱

چو فارغ شُد غَم او را سُخره گیرد
مَبادا هیچ کَس ای یارْ فارغ ۲

قَلَنْدَر گر چه فارغ می‌نِمایَد
وَلیکن نیست در اَسْرارْ فارغ ۳

زِ اَوَّل می‌کَشَد او خارِ بسیار
همه گُل گشت و گشت از خار فارغ ۴

چو موری دانه‌ها اَنْبار می‌کرد
سُلَیمان شُد شُد از اَنْبارْ فارغ ۵

چو دریایی‌‌ست او پُرکار و بی‌کار
ازو گیرند و او زِایثارْ فارغ ۶

قَلَنْدَر هست در کَشتی نِشَسته
رَوان در راه و از رَفتارْ فارغ ۷

دَرین حیرت بَسی بینی دَرین راه
زِ کَشتیّ و زِ دریابارْ فارغ ۸

به یادِ بَحر مَست از وَهْمِ کَشتی
نِشَسته اَحْمَقی بسیارْ فارغ ۹