نازک اندام

ز جام آینه گون پرتو شراب دمید
خیال خواب چه داری ؟ که آفتاب دمید ۱

درون اشک من افتاد نقش اندامش
به خنده گفت : که نیلوفری ز آب دمید ۲

ز جامه گشت پدیدار گوی سینه او
ستاره ای ز گریبان ماهتاب دمید ۳

کشید دانه ی امید ما سری از خاک
که برق خنده زنان از دل سحاب دمید ۴

به باد رفت امیدی که داشتم از خلق
فریب بود فروغی که از سراب دمید ۵

غبار تربت ما بوی گل دهد گویی
که جای لاله ازین خاک مشک ناب دمید ۶

رهی چو برق شتابنده خنده ای زد و رفت
دمی نماند چو نوری که از شهاب دمید ۷