سودازده

آن که سودا زده چشم تو بوده است منم
و آن که از هر مژه صد چشمه گشوده است منم ۱

آن ز ره مانده سرگشته که ناسازی بخت
ره به سر منزل وصلش ننموده است منم ۲

آن که پیش لب شیرین تو ای چشمه نوش
آفرین گفته و دشنام شنوده است منم ۳

آن که خواب خوشم از دیده ربوده است تویی
و آن که یک بوسه از آن لب نربوده است منم ۴

ای که از چشم رهی پای کشیدی چون اشک
آن که چون آه به دنبال تو بوده است منم ۵