هوش مصنوعی:
این شعر از عشق، شوق رسیدن به معشوق (خدا) و احساسات عرفانی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند نسیم، گل، و خورشید، احساس پرواز روح و عشق الهی را بیان میکند. در نهایت، شعر به بیتابی و بیقراری عاشقانه و عرفانی اشاره دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عرفانی و عمیق این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و فلسفی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
بوسه نسیم
همراه خود نسیم صبا می برد مرا
یا رب چو بوی گل به کجا می برد مرا؟ ۱
سوی دیار صبح رود کاروان شب
باد فنا به ملک بقا می برد مرا ۲
با بال شوق ذره به خورشید می رسد
پرواز دل به سوی خدا می برد مرا ۳
گفتم که بوی عشق که را می برد ز خویش؟
مستانه گفت دل که مرا می برد مرا ۴
برگ خزان رسیده بی طاقتم رهی
یک بوسه نسیم ز جا می برد مرا ۵
یا رب چو بوی گل به کجا می برد مرا؟ ۱
سوی دیار صبح رود کاروان شب
باد فنا به ملک بقا می برد مرا ۲
با بال شوق ذره به خورشید می رسد
پرواز دل به سوی خدا می برد مرا ۳
گفتم که بوی عشق که را می برد ز خویش؟
مستانه گفت دل که مرا می برد مرا ۴
برگ خزان رسیده بی طاقتم رهی
یک بوسه نسیم ز جا می برد مرا ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۳۱۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رشتهٔ هوس
گوهر بعدی:شمع خاموش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.