تنهائی

به بحر رفتم و گفتم به موج بیتابی
همیشه در طلب استی چه مشکلی داری؟ ۱

هزار لولوی لالاست در گریبانت
درون سینه چو من گوهر دلی داری؟ ۲
تپید و از لب ساحل رمید و هیچ نگفت ۳

به کوه رفتم و پرسیدم این چه بیدردیست؟
رسد بگوش تو آه و فغان غم زده ئی ۴

اگر به سنگ تو لعلی ز قطرهٔ خونست
یکی در آبه سخن با من ستم زده ئی ۵
بخود خزید و نفس در کشید و هیچ نگفت ۶

ره دراز بریدم ز ماه پرسیدم
سفر نصیب ، نصیب تو منزلی است که نیست ۷

جهان ز پرتو سیمای تو سمن زاری
فروغ داغ تو از جلوهٔ دلی است که نیست ۸
سوی ستاره رقیبانه دید و هیچ نگفت ۹

شدم بحضرت یزدان گذشتم از مه و مهر
که در جهان تو یک ذره آشنایم نیست ۱۰

جهان تهی ز دل و مشت خاک من همه دل
چمن خوش است ولی درخور نوایم نیست ۱۱
تبسمی بلب او رسید و هیچ نگفت ۱۲