بندگی

دوش در میکده ترسا بچه باده فروش
گفت از من سخنی دار چو آویزه بگوش ۱

مشرب باده گساران کهن این بود است
که تو از میکده خیزی همه مستی همه هوش ۲

من نگویم که فروبند لب از نکتهٔ شوق
ادب از دست مده باده به اندازه بنوش ۳

گرد راهیم ولی ذوق طلب جوهر ماست
بندگی با همه جبروت خدائی مفروش ۴