نوای مزدور

ز مزد بندهٔ کرپاس پوش محنت کش
نصیب خواجهٔ ناکرده کار رخت حریر ۱

ز خوی فشانی من لعل خاتم والی
ز اشک کودک من گوهر ستام امیر ۲

ز خون من چو زلو فربهی کلیسا را
بزور بازوی من دست سلطنت همه گیر ۳

خرابه رشک گلستان ز گریهٔ سحرم
شباب لاله و گل از طراوت جگرم ۴

بیا که تازه نوا می تراود از رگ ساز
مئی که شیشه گدازد به ساغر اندازیم ۵

مغان و دیر مغان را نظام تازه دهیم
بنای میکده های کهن بر اندازیم ۶

ز رهزنان چمن انتقام لاله کشیم
به بزم غنچه و گل طرح دیگر اندازیم ۷

به طوف شمع چو پروانه زیستن تا کی؟
ز خویش اینهمه بیگانه زیستن تا کی؟ ۸