غزل ۱۴۵۹ - تا عاشق آن یارم،‌ بی‌کارم و بر کارم

تا عاشقِ آن یارم،‌ بی‌کارم و بر کارم
سَرگشته و پابَرجا، مانندهٔ پَرگارم ۱

مانندهٔ مِرّیخی، با ماه و فَلَک خَشمَم
وَزْ چَرخِ کُلَهْ زَرّین، در نَنگم و در عارم ۲

گَر خویشِ مَنی یارا می‌بین که چه‌ بی‌خویشم
زَاسْرار چه می‌پُرسی، چون شُهره و اِظْهارم؟ ۳

جُز خونِ دلِ عاشق، آن شیر نَیاشامَد
من زادهٔ آن شیرم، دلْ جویَم و خونْ خوارم ۴

رَنْجورم و می‌دانی، هم فاتحه می‌خوانی
ای دوست‌ نمی‌بینی، کَزْ فاتحه بیمارم؟ ۵

حَلّاجِ اشارت گو، از خَلْق به دار آمد
وَزْ تُندیِ اسرارم، حَلّاج زَنَد دارَم ۶

اِقْرار مَکُن خواجه من با تو‌ نمی‌گویم
من مُرده‌ نمی‌شویَم، من خاره‌ نمی‌خارم ۷

ای مُنْکِرِ مَخْدومیِ شَمسُ الْحَقِ تبریزی
زِاقْرارِ چو تو کوری، بیزارم و بیزارم ۸