غزل ۲۴۵ - کوتاه نیست سلسلهٔ دود آه ما

کوتاه نیست سلسلهٔ دود آه ما
آشفتگی به زلف‌که واگرد راه ما ۱

صاف‌طرب ز هستی مادردکلفت‌است
دارد نفس چو آینه روز سیاه ما ۲

دریاد جلوهٔ تو دل از دست داده‌ایم
نو حیرت است آینهٔ کم نگاه ما ۳

زین باغ‌سعی‌شبنم‌ما داغ‌یأس برد
برگی نیافتیم که‌گردد پناه ما ۴

از دستگاه آبله اقبال ما مپرس
درزیرپا شکست ضعیفی‌کلاه ما ۵

چون‌اشک سردرآبله‌پیچیده می‌رویم
خاراست اگر همه مژه ریزی به راه ما ۶

حیرت‌گداخت شبنم شکی بهارکرد
باری درین چمن نفسی زد نگاه ما ۷

هرجا رسیده‌ایم تری موج می‌زند
عالم طلسم یک عرق است ازگناه ما ۸

در عالمی‌که فیش رود دعوی حسد
یارب مباد غفلت ماکینه‌خواه ما ۹

بیدل ز بسکه بی‌اثر عرض هستی‌ام
کردی نکرد در دل آیینه آه ما ۱۰