هوش مصنوعی:
این شعر از بیدل دهلوی، بیانگر نارضایتی از وضعیت اجتماعی و ظلم حاکم بر جامعه است. شاعر از هوسهای بیپایان، ستم به ضعیفان، و از بین رفتن ارزشهای انسانی مانند قناعت و عدالت مینالد. او همچنین به ناتوانی انسان در درک حقیقت و اسیر شدن در دام اوهام اشاره میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادهای اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد. همچنین، برخی از اشارات تلخ به ظلم و نابرابری نیاز به درک بالاتری از مسائل انسانی دارد.
غزل ۲۸۹ - از پا نشیند ایکاش محملکش هوسها
از پا نشیند ایکاش محملکش هوسها
زین کاروان شنیدیم نالیدن جرسها ۱
بازار ظلمگرم است از پهلوی ضعیفان
آتش به عزم اقبال دارد شگون ز خسها ۲
در طبع خود سرجاه سعیگزند خلق است
دیوانهاند سگها ازکندن مرسها ۳
ای مزرعی استکانجا دهقان صنع پوشید
خونهای زخم گندم در پردة عدسها ۴
از حرص منفعل شد خوانگستر قناعت
برد از شکر حلاوت جوشیدن مگسها ۵
درعرصهگاه تسلیم از یکدگرگذشتهست
مانند موجگوهر جولان پیش و پسها ۶
افغان به سرمه خوابیدکس مدعا نفهمید
آخر به خاک بردیم ابرام ملتمسها ۷
چونناله زیننیستانرستن چهاحتمالاست
خط میکشیم عمریست برمسطرقفسها ۸
مجنون شدیم اما داد جنون ندادیم
تا دامن وگریبانکم بود دسترسها ۹
بیدل به مشق اوهام دل را سیاهکردیم
تاکی طرف برآید آیینه با نفسها ۱۰
زین کاروان شنیدیم نالیدن جرسها ۱
بازار ظلمگرم است از پهلوی ضعیفان
آتش به عزم اقبال دارد شگون ز خسها ۲
در طبع خود سرجاه سعیگزند خلق است
دیوانهاند سگها ازکندن مرسها ۳
ای مزرعی استکانجا دهقان صنع پوشید
خونهای زخم گندم در پردة عدسها ۴
از حرص منفعل شد خوانگستر قناعت
برد از شکر حلاوت جوشیدن مگسها ۵
درعرصهگاه تسلیم از یکدگرگذشتهست
مانند موجگوهر جولان پیش و پسها ۶
افغان به سرمه خوابیدکس مدعا نفهمید
آخر به خاک بردیم ابرام ملتمسها ۷
چونناله زیننیستانرستن چهاحتمالاست
خط میکشیم عمریست برمسطرقفسها ۸
مجنون شدیم اما داد جنون ندادیم
تا دامن وگریبانکم بود دسترسها ۹
بیدل به مشق اوهام دل را سیاهکردیم
تاکی طرف برآید آیینه با نفسها ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
۴۱۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۸۸ - حیرت دل گر نپردازد به ضبطکارها
گوهر بعدی:غزل ۲۹۰ - بر قماش پوچ هستی تا بهکی وسواسها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.