هوش مصنوعی: این شعر از بیدل دهلوی، با زبانی پیچیده و استعاری، به موضوعاتی مانند ناامیدی، بیهودگی تلاش‌های انسانی، انتقاد از دنیای پر از تزویر و ریا، و همچنین شهادت و عشق الهی می‌پردازد. شاعر از بی‌ثمر بودن تلاش‌ها و درس‌های زندگی سخن می‌گوید و به ظاهر فریبنده‌ی دنیا اشاره می‌کند.
رده سنی: 18+ متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است و درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان دشوار ممکن است برای خوانندگان جوان نامفهوم باشد.

غزل ۲۹۱ - شرم از خط پیشانی ما ریخته شقها

شرم از خط پیشانی ما ریخته شقها
زین جاده نرفته‌ست برون نقب عرقها ۱

درس‌همه درسکتهٔ تدبیرمساوی ست
در موج‌گوهر نیست پس و پیش سبقها ۲

زین خوان تهی مغتنم حرص شمارید
لیسیدن اگر رو دهد از پشت طبقها ۳

بی‌ماحصل مشق دبستان وجودیم
باید به خیالات سیه‌کرد ورقها ۴

فریادکه بستند براین هستی باطل
یک‌گردن و صد رنگ ادکردن حقها ۵

تیغت‌چه‌فسون‌داشت‌که‌چون‌بیضهٔ طاووس
گل می‌کند از خاک شهید تو شفقها ۶

بیدل‌ز چه‌سوداست جنون‌جوشی این‌بحر
عمری‌ست که دارد تب امواج قلقها ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۶۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۹۰ - بر قماش پوچ هستی تا به‌کی وسواسها
گوهر بعدی:غزل ۲۹۲ - بی‌دماغی با نشاط از بسکه دارد جنگها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.